ADD-chaosTussen de kledingrekken heb ik geen idee wat ik uit het overweldigende aanbod moet pakken. En áls ik dan toch iets pas, valt het me negen van de tien keer tegen. En dóór naar de volgende winkel, waar hetzelfde gebeurt, en naar de volgende winkel, waar … Het hoeft niet eens lang te duren, ik word er draaierig en misselijk van. Winkelen is voor mij één grote chaotische toestand.

Ik houd niet van shoppen

Ik draag wel graag mooie kleding, kleding die iets van mijn persoonlijkheid laat zien. Maar doordat ik dus maar zelden iets kocht, werd mijn kledingkast leger en leger. Af en toe waaide er een tweedehands spijkerbroek of blouse aan en uiteindelijk droeg ik vaker de kleren van een ander af dan die van mijzelf. Op zich niet erg, maar zou ik die tweedehandsjes ook hebben gekocht als ik ze nieuw in de winkel had zien hangen? Nou, vaak niet …

Kledingadvies

Margo raadde me aan kledingadvies in te winnen. Dus zat ik op een dag voor een spiegel, terwijl een fantastisch geklede en gekapte vrouw sjaaltjes in allerlei kleuren over mijn schouders drapeerde. In het begin had ik geen idee waarover ze het had (‘Deze kleur maakt dat je vermoeid oogt’), maar het bleek een duidelijk geval van je-hebt-het-pas-door-als-je-het-doorhebt te zijn. Na een paar uur ging ik naar huis met mijn hoofd vol praktische adviezen én een concrete shoplijst.

Anderhalve week later heb ik al twee bh’s en een onderjurk gekocht. En ik ben bij een vestiging van Claudia Sträter naar binnen gelopen. Ik slaagde er niet, maar ondertussen slaagde ik er toch wel. Ik haalde kledingstukken uit de rekken om ze aan een nadere inspectie te onderwerpen, nam één vestje mee naar de paskamer, kwam tot de conclusie dat het me niet mooi stond (Marlene had het gezegd: géén diepe V-hals) en verliet de winkel, terwijl ik me nog steeds kiplekker voelde. De verkoopster zal niks hebben opgemerkt, maar de gang langs de rekken was voor mij één grote, gestructureerde zegetocht.

Dit is mijn voorspelling: de kledingkast van mevrouw Op de tak zal er aan het eind van het jaar héél anders uitzien.

H. op de Tak

Toen bij haar zoon, nu een tiener, officieel ADD werd vastgesteld, besefte H. op de Tak dat niet alleen haar zoon, maar ook zij een concentratiestoornis had. H. op de Tak is een pseudoniem.

Wil je meer weten over ADD?

Ontvang 1x keer per maand een mail met praktische handvatten en de laatste artikelen, vers in je mailbox.